Zainfekowana mrówka zaczyna chaotycznie błąkać się po lesie by wreszcie znaleźć sobie liść, przyczepić się swoimi szczękami do jego dolnej części i tam dać swoje ostatnie tchnienie. To niezwykłe zachowanie owadów zainteresowało naukowców, którzy przyjrzeli się bliżej całemu procesowi przejmowania świadomości mrówki przez pasożytniczego grzyba. Podstępny grzyb utrzymywał je przy życiu wiedząc, że czeka go chłodna noc, a ta noc jest niezwykle ważna dla jego własnego rozwoju, bo uśmiercając ostatecznie mrówkę, wyrastał z jej głowy po to, by rozsiać swoje zarodniki i powtórzyć ten morderczy cykl, dla utrzymania przy życiu własnego gatunku. Wybór liścia do którego przyczepia się zainfekowana mrówka nie jest przypadkowy. Grzyb doskonale wie jakie warunki są optymalne dla jego rozwoju i tak steruje mrówką, aby ta znalazła liść po północno zachodniej stronie drzewa, i nie wyżej niż 25 cm nad ziemią.

Głównie ofiarami zabójczego grzyba padają mrówki z gatunku Camponotus leonardi, które żyją wśród gałęzi drzew. W momencie gdy grzyb zaczyna wypełniać swoimi komórkami mózg mrówki, powoduje on, że jej szczęki zaciskając się mocno na liściu nie są na siłach już więcej się otworzyć, przez co grzyb ma zapewnione najlepsze warunki do rozwoju. Powoli zabijając mrówkę wysysa z niej wszelkie siły witalne, pozbawiając wapnia. Mrówki są ulubioną ofiarą Ophiocordycepsa, ale znane są przypadki ataków na osy, pszczoły, pasikoniki, pająki. O ile inne grzyby aby zdobyć nowe terytorium są zdane na łaskę wiatru, o tyle Ophiocordyceps używa do tego celu innych zwierząt zwiększając tym samym swoje własne szanse przetrwania.

(fot. http://www.sxc.hu/)